“Het is het jaar 1925.
 

Het jaar waarin het wassenbeeldenmuseum van Madam Tussaud in Londen af fikt,’ Mein Kampf’ verschijnt, het nieuwe wereldrecord zweefvliegen wordt gehaald met 10 uur en 41 minuten, kosmische straling wordt bewezen en op 15 juli een jongetje geboren wordt wat na de dood van zijn moeder ontheemd zal raken doordat hij en zijn stiefmoeder niet door één deur konden en hij dus in een internaat belandt: Klaas van Vliet. Mijn vader.”
 

‘Geef acht!’ is een monoloog waarin we kennismaken met de verlamde en via een medisch experiment verstijfde marinier Klaas van Vliet, zijn zoon die nooit Sinterklaas wil vieren, zijn vrouw die zo mooi is als Marilyn en zo wankel als het getij, het Nederlands-Indie van ‘45/’46 en het leven dat daar tussendoor deint alsof er nooit niks gebeurd zou zijn.


 

  
Tom Lanoye schreef 'De Jossen' oorspronkelijk voor Olympique Dramatique.

De Jossen zijn aandoenlijke wezens, die verdacht veel lijken op 'echte' mensen, met 'echte' menselijke problemen en mensenplezier. De Jossen zoeken een weg en een plaats in de complexe wereld en vinden - net als wij - in deze chaos, andere Jossen op hun pad. Samen hebben ze een wereld gecreëerd waarin vriendschap centraal staat: hun Josdom. De Jossen zijn trots op hun Josdom. Ze wijden er liederen aan. Standbeelden. Triomfbogen. Parades. En niemand kan het bestaan zo eren met een rondedans als de Jossen. Tot op een mooie dag... Jos, één van de Jossen, wilt ontsnappen. Gedaan, hij stopt ermee. Genoeg. Basta. Hij wilt er van tussen. Met deze mededeling kerft hij een diepe snee in het hart van iedere Jos en geeft hen nog eens een slag in hun gelaat. Is dat vriendschap? Hun Josdom davert op zijn grondvesten, maar ze vechten. Jossen laten zich niet zomaar doen. Ze vechten voor elkaar, want dat is het enige wat hen op de been houdt. Hun vriendschap. Hun Josdom.

Wordt het de val of de revival der samenhorigheid?