Met de vochtige lucht die als een warme deken over me heen valt doet de zomer zich voelen. Ik lees de log van Bas. Ja ook ik verlang na dit seizoen naar rust. Het mooie van deze zomer is dat die rust langzaam over me heen valt. 12 juni speelde ik 'Geef Acht' nog een keer. Eerst waren de voorstellingen van de theaterschool aan de beurt. Dat vraagt sturing en soms zeer directieve leiding. Als bijvoorbeeld drie minuten voor aanvang een storing in het geluid optreed en drie pro-actieve techneuten allemaal dreigen een andere route naar de oplossing zoeken. Even wordt er dan een kant van mij zichtbaar die ik niet zo vaak laat zien. Maar de voorstelling begint wel op tijd met een wat sober (mono) geluid. Na afloop applaus en over 30 minuten zal ik op gaan. Daar zag ik tegen op. Geen tijd om in de focus te kruipen. Wat pakte dat goed uit. Het stuk begon zichzelf te vertellen. Contact met zoon lief inde zaal. Vader die (zo leek het) naast Nel op de lege stoel naast haar zat. Mijn leerlingen die nu eens konden kijken hoe ik zelf een voorstelling speel. Geconcentreerd luisterend naar wat zich ver voor hun geboorte heeft afgespeeld. Wat een mooie ervaring. Jannemieke die me zegt dat het de mooiste is. In de weken daarna nog Jossen en de laatste lessen op Slagroom. Op de zaak neemt ook de drukte af. Het ritme gaat over van negen naar zes, de avonden voor mezelf, de weekenden in Noord Holland. Gek dat toch de vermoeid heid zich laat voelen. De geest en daarmee het lijf gaan naar de vakantie staan. mmmmmmmmmm
Ik ben niet klaar met 'Geef Acht' op een nacht besluit ik dat ik volgend jaar op 4 mei de voorstelling weer wil spelen. Misschien gewoon in de Kapel. Maar ik kan nu ook de tijd nemen om bijvoorbeeld de veteranen er voor te interesseren. Dat heb ik laten liggen in de hectiek. Dus bij deze Bas. 'Geef Acht' zit in het doosje en als Grondverf mee wil doen dan komt het er volgend jaar gewoon weer uit. Een collega zei 'Je zult zien, dan gaat het stuk nog meer zichzelf vertellen'. Volgens mij is dat maar al te waar. 
Maar nu even niet
Nog een vergadering. om het begin van het seizoen te plannen en plannen te laten rijpen. Lekker spelen met een leuke groep.Nel aan het stuur, garantie voor een fijn proces!!

Toneel is leuk maar effe vakantie is broodnodig. Na een heftig seizoen met veel theater is het creatieve vlammeke effe aan het doven. Bij theatergroep Grondverf gespeeld in de Jossen en meegewerkt aan Geef acht (zie site). Bij een groep in Apeldoorn een stuk op de planken gebracht en inmiddels een stuk in voorbereiding en bij een groep in Ermelo ook een stuk in voorbereiding. Geweldig om met veel enthousiaste mensen bezig te zijn. Mooi om te zien dat Arthur in Geef acht een prachtig proces en voorstelling heeft afgerond. Jammer dat het niet vaker wordt gespeeld, of toch niet. Soms wil een voorstelling opbergen in een klein luxe doosje en dan vooral koesteren. En dan de Jossen, gefrustreerd rondlopen als speler omdat het proces je niet bevalt maar uiteindelijk wel een goede voorstelling neerzetten waarbij ieders spel kwaliteit aan bod kwam en publiek kon genieten. Tjonge, eigenlijk best wel top dat je als groep zonder leden en maar drie bestuursleden dit kunt flikken!
En dan is er rust...... even op adem komen om in het nieuwe seizoen weer iets bij de hoorns te vatten. We willen impro....., experiment......, gekte....., wel en geen tekst....., alleen maar beelden...., Nel aan het stuur...., alleen maar mannen....
Ho stop, voor je het weet gaat het alweer beginnen. Het is ook zo leuk........

4 mei was de première en 5 mei de vervolgvoorstelling in Harderwijk. 6 mei en 7 mei het werk weer hervat. Anders gezegd ‘Geef acht’ is geweest ik ben uit de focus gestapt. Ik stap op mijn werk binnen en ontmoet daar collega’s die gekeken hebben. ‘Wat ben jij een kanjer jongen’. Ik wordt er niet verlegen van. Ook al zo een rare ervaring. Ik neem het in ben ook trots op mijzelf. Tegen mijn lief zei ik ‘Ik voel me klein’. Dat begreep ze niet en ik verklaarde. Klein is de andere kant van groot ik ben beide. Klein voel ik me in de dagelijkse dingen groot als ik een focus heb en er voor ga. Ik doe dat graag voor anderen. Nu leek het voor mijzelf te zijn maar het was voor vader. Hij zal trots zijn. Zeker weten. Nog geen nieuwe missie. ‘Geef acht’ vaker spelen wil ik wel met mate. De tweede voorstelling was al zoveel verder dan de eerste. Verder is kleinzoon Kai ineens belangrijk. Geboren op 2 mei de sterfdag van vader. Die datum zeggen was de meest emotionele zin voor mij in ‘Geef acht’. Op naar de Jossen   Arthur  

Van het werk op weg naar Jeugd theaterschool Slagroom snel ik altijd even naar de toko. Dan terug naar het werk de auto inspringen en dan ben ik precies op tijd voor de aanvang van de les. Tijdens de warming up gaat de maaltijd in de magnetron en dan tijdens het werken werk ik de maaltijd naar binnen. Dat klinkt heel stressvol maar wees gerust tijdens het happen bekijk ik op het gemak een scene die al in de Grondverf staat. Smakelijk eet ik dan mijn maaltje op. Eerlijk gezegd geniet ik dan van dat heerlijke Indische eten. Zal ik wel van mijn vader hebben overgenomen om dat voedsel zo te waarderen. Ik werk ook altijd alles tot de laatste rijstkorrel weg.Vandaag niet. Ik ben een ongelofelijke avond snacker. Geen groter vreugd dan een paar kippen vleugeltjes bij de borrel. Die liet ik gisteren staan. Het is me duidelijk de spanning neemt zo kort voor de voorstelling toe. Ik sta al ruim dertig jaar regelmatig op een podium, spreek grote groepen mensen toe en nu.... Ik heb een lap tekst in mijn hoofd en op de laatste repetitie was ik ervan overtuigd dat ik dat allemaal moeiteloos uit mijn mouw zou laten rollen. Het ging ook best goed. God dank was Gert Jan er weer en ik kroop mooi in mijn verhaal zo dynamisch dat Jannemieke, die daar vorige week om vroeg, me nu weer wat tot rust moest brengen. In het lied de oorlogsveteraan kroop ik helemaal in de tekst. Werd het lied. Genoot van de laatste toon en .....Wist bij god niet hoe ik verder moest.  Aaaarg. HELLUPDat gevoel.Een heel ander gevoel: Achter de schermen wordt hard gewerkt. Gert Jan heeft de Schans gewit, Jannemieke heeft de perfecte schoenen, Gabriella schijnt van de medaille een kunstwerk te maken. Nella en Mieke werken aan een joekel van een lap stof. Als ik thuiskom heeft Nel de zandzakken voor de deur gelegd. Bas sleutelt aan een programmaboekje. Er is een stoel gewit. Er is een brief uit die ik vergeten was aan de gemeente Harderwijk. Er ligt een lijst klaar voor de productie vergadering van morgen. Het definitieve script ligt keurig geprint op mijn bureau. Het Huis van Bas is een prachtige reclame zuil voor 'Geef Acht'en 'De Jossen'. 4 mei is uitverkocht. 5 mei trekt behoorlijk aan. Vandaag uitgebreid geïnterviewd. Nils ( de Journalist) is enthousiast en schrijft vast een mooi artikel. Ben ik iets of iemand vergeten? Vast. 1 excuus er zit een lap tekst in mijn hoofd. Maar oh wat voel ik me gesteund.Er zijn veel mensen die weten wat 'Geef Acht' betekend: zien wat nodig is.Nog 13 dagen

Zaterdag de 27e de dag gerepeteerd. Lekker lang aaneengesloten gerepeteerd. Echt plannen hadden we niet. Wel alle betrokken die een rol hebben bij ‘Geef Acht’ om 15.00 uur via mail gevraagd om te komen. Kostuum en decor moeten afgestemd. Robert moet een idee krijgen voor zijn geschuif bij de voorstelling. Harry zal er sowieso zijn want hij legt zo veel mogelijk vast voor zijn documentaire.  De dag begint overweldigend. Gouden Gert Jan komt met de stoel van Vader en schroeft hem in elkaar. Daar staat de schans. Als ik mijn pak slaag moet pakken geeft dat wel problemen. De schans staat in de stafunctie opgesteld maar hoe buig ik nu over zijn schoot. Iets om op te lossen. Ik begin moe, schouders en gewrichten doen pijn. Bizar! Mijn vader had altijd pijn in zijn schouders en de gewrichten in armen en handen van het opdrukken. Als we beginnen laat ik dat los en komt de energie in stromen. We repeteren schokkend het eind. Over, nog een keer, andere nuance. We pauzeren en lopen naar de Kapel om Jannemieke een beeld te geven van de plek waar het gebeuren mag. Na een broodje vis weer terug. Nu pakken we het middenstuk aan. Dan begint het geklop op het raam. We pauzeren maar, ik kan me toch niet meer concentreren. Jannemieke besluit tot een doorloop als iedereen er is. Daarna kan er worden afgestemd. De eerste 50 minuten zal ik terug moeten graaien. Daar is vier weken niet aan gewerkt. Ook in de tekststudie heb ik het accent de laatste weken op het tweede deel gelegd. Ik schijt peuken en start aarzelend het begin. De tekstkennis valt best mee. Ik moet alleen knippen bij de overgangen. Jannemieke geeft ze aan zodat ik niet hoef te denken en in spel mag blijven. Naar mate de voorstelling vordert groei ik er in. Voor ik het weet is het slot al daar. Zolang de Djagoen groeit jongen…. Zolang de Djagoen groeit. Fin. Vol geschoten zie ik de gezichten voor me en zie geloof in een conceptueel mooie voorstelling. Ik mag vertrouwen hebben en vooral gaan schaven aan ritme focus en plaatsing. Veel moet er nog worden gewerkt. Trainen en uiteindelijk weer geboren laten worden. Buiten gaan de gesprekken over details, zand, kleur van doek, outdoorbroek, maar ook over andere vaders. Dat is de bedoeling. Paps. Het komt goed. Arthur