4 mei was de première en 5 mei de vervolgvoorstelling in Harderwijk. 6 mei en 7 mei het werk weer hervat. Anders gezegd ‘Geef acht’ is geweest ik ben uit de focus gestapt. Ik stap op mijn werk binnen en ontmoet daar collega’s die gekeken hebben. ‘Wat ben jij een kanjer jongen’. Ik wordt er niet verlegen van. Ook al zo een rare ervaring. Ik neem het in ben ook trots op mijzelf. Tegen mijn lief zei ik ‘Ik voel me klein’. Dat begreep ze niet en ik verklaarde. Klein is de andere kant van groot ik ben beide. Klein voel ik me in de dagelijkse dingen groot als ik een focus heb en er voor ga. Ik doe dat graag voor anderen. Nu leek het voor mijzelf te zijn maar het was voor vader. Hij zal trots zijn. Zeker weten. Nog geen nieuwe missie. ‘Geef acht’ vaker spelen wil ik wel met mate. De tweede voorstelling was al zoveel verder dan de eerste. Verder is kleinzoon Kai ineens belangrijk. Geboren op 2 mei de sterfdag van vader. Die datum zeggen was de meest emotionele zin voor mij in ‘Geef acht’. Op naar de Jossen   Arthur