Het verhaal?

De clown is een wezen zonder verleden of toekomst. Bij uitstek leeft de clown in het hier en nu. Dat zal het uitgangspunt zijn bij het doen ontstaan van de dramatische lijn van de voorstelling.

Uitgangspunt van dit project is:
· Samen ontdekken.
· Samen maken.
· Samen ensceneren

Van de spelers wordt verwacht dat ze niet alleen de eigen fascinatie, maar ook, eigen werkvormen meebrengen.
Meer dan ooit wordt deze voorstelling het resultaat van een collectief.
Initiator is Arthur van Vliet die uit eindelijk ook de compositie van de voorstelling voor zijn rekening neemt.

Interview mat Arthur betreffende De Staat van de Clown

 

1. Leg de naam van het stuk eens uit.

2. Waarom heb je gekozen voor clowns?

3. Hoe kwam je op het idee voor deze voorstelling?

4. Heb je de voorstelling alleen geschreven of met anderen?

5. Wat is de inbreng van de acteurs?

6. Welke achtergrond hebben de acteurs? Ervaring?

7. Wat is jouw ervaring met het regisseren van voorstellingen?

8. Welke scène spreekt je het meest aan?

9. Wat geef je het publiek mee?

  

1. De titel is in het stuk gegroeid. De spelersgroep had al bij aanvang van het proces de opdracht gekregen een “mooiste tekst” uit te zoeken. Niemand, ook ik niet, wisten wat we er mee zouden gaan doen.

Tijdens de verkiezingen gingen we voor het eerst met de teksten aan het werk. Enkele dagen er voor had ik een verkiezingsdebat gezien. Wat opvalt is dat ze niet naar elkaar luisteren de politici. Als je goed op let geven ze nooit een antwoord aan elkaar. Toen besloot ik dat de clowns na te laten spelen met hun mooiste teksten.Daarmee maak ik debatteren belachelijk. Toen ontstond voor het eerst het idee van een staat. De staat van de Clowns. De titel heeft ook nog een tweede lading: hoe staat het eigenlijk met clowns? Niet best (in mijn ogen) de meest Clowns zijn opgedirkte geverfde rare kwasten met een kinderlijke humor. In mijn opvatting is een Clown een Zen achtig wezen met een hoge staat van bewustzijn in het hier en nu. Daarmee is een “echte clown” altijd in verwondering en verbazing. Die staat van een Clown wil ik ook in de voorstelling gaan zien en dat is dus al weer de derde betekenis.

 

2. Ik ben een clown. De Clown heeft mij altijd gefascineerd. Stan Laurel heeft dat bij mij teweeg gebracht en het is nooit meer overgegaan. Ik heb als clown opgetreden vroeg in mijn theatercarrière en heb op de academie altijd voor de workshops en trainingen Clownerie gekozen. Uiteindelijk heb ik een tragisch Clown gecreëerd die er uit ziet als een pierrot met een traan. Zonder mijn saxofoon kan ik hem niet spelen. Hij is in basis verdrietig, maar maakt als hij mensen ziet ze meteen blij met zijn absolute verwondering.Ik heb hem een bepaalde tijd op braderieën en dergelijke gespeeld. In wachten op Godot van Samuel Becket mocht ik hem, weliswaar in een geheel andere outfit weer tevoorschijn halen. Ik zie dat nog steeds als mijn mooiste rol.

Op mijn begrafenis zal klinken. Lets all drink to the dead of a clown van de Kinks.

 

3. Acht jaar geleden heb ik een clowns voorstelling gemaakt met jongeren van 13, 14 en 15 jaar. Mijn Vrouw zei na afloop van die voorstelling tegen me. Arthur wat jammer dat zo weinig mensen dit hebben gezien. Ze vond het de beste jongeren voorstelling die ik tot dan toe had gemaakt. (en dat waren er op dat moment toch al heel veel)

Ik besloot toen om nog een keer vanuit Clownerie een voorstelling te maken. Misschien met volwassenen. Toen het eerste plan van Grondverf voor dit seizoen in duigen viel, besloot ik dat de tijd rijp was. Ik maak die voorstelling van toen niet na. Toch moet ik ook zeggen dat je het proces van toen als een film over het proces van nu kan leggen. Heel veel spelplezier, de weg kwijt raken. Monteren voor duidelijkheid. Heel veel spelplezier en uiteindelijk de vraag bij de spelers in wat voor soort voorstelling ze eigenlijk staan te spelen. Helaas komen ze dat pas te weten na aanraking van het publiek. Voor de jongeren van toen was dat een openbaring en ik geloof sterk dat het bij deze volwassenen niet anders zal zijn.

 

4. De voorstelling is het resultaat van spel en clownerie opdrachten. Lege gaten en witte vlekken heb ik later zelf ingevuld. Het is dus een montagevoorstelling. Verteld geen verhaal. De voorstelling is als het leven. Een gebeurtenis.

 

5. Zie 4.

 

6. Op een enkeling na heeft iedereen veel theater ervaring. Maar dat zegt niets in dit proces. Ik heb het meeste moeite met techniekjes, maniertjes en dergelijke. Eigenlijk doet de enkeling het het best.

 

7. Ik ben op mijn 22e gaan regisseren. Mijn god ik regisseer dus dertig jaar. Er was een tijd dat ik bijhield wat ik had gemaakt. Met jongeren regisseer ik nog graag. Die hebben geen vragen die doen het gewoon. Binnen Grondverf speel ik liever en als ik dan iets maak moet het een experiment zijn. We hebben als bestuur afgesproken dat we waaghalzentheater willen maken. Lak aan het publiek en maken wat je zelf mooi vind. Dat geeft me de ruimte om te experimenteren Dat dit niet altijd leuk is, ervaren we nu. Het is niet voor iedereen even makkelijk om in deze voorstelling te geloven.

 

8. Er zit een scène in het stuk die commentaar geeft op zinloos geweld. Die vind ik erg mooi. Er zit ook een klassieke clownsgrap in met een trap. Robert en ik hebben iets met trappen. Ik kan eigenlijk niet kiezen. Als het stuk gaat zijn wat ik er van verwacht dan toch het totaal.

 

9. Gewoon een gebeurtenis. Ik heb gewoon een kwast gepakt, de spelers waren de kleuren en zo ben ik gaan schilderen. Het eindresultaat krijg je te zien. Vlak voor dat ik aan dit proces begon verloor ik in heel korte tijd mijn vader en mijn zwager. Ik denk dat dat wel in de voorstelling te zien is. Ik vond het wel louterend om een heel jaar lang tegen mensen te roepen: “in het hier en nu, verbaas je verwonder je”