Graniet, geschreven door Alex van Warmerdam en onder regie van Nel van Vliet .

Alex van Warmerdam

Graniet gaat over vier mannen op een berg die al dertig jaar bezig zijn met het verslepen van enorme brokken graniet. Er heeft zich een hiërarchie ontwikkeld. De Papierman zorgt voor de organisatie van het werk. De Knuppelman is opstandig en contact arm. En Neef begeleid zich zelf met zang. En dan is er ook nog De Langzame, het sulletje van het stel. De personages zijn onmiskenbaar mensen, alleen zo verbasterd dat ze hun eigen logica en wetten hebben.

De laatste twee zinnen van het theaterstuk zijn:

“Waar zijn we nou eigenlijk mee bezig? Ik weet het niet.”

Als regisseur van het stuk Graniet ervaar ik hetzelfde.

Ik werd gegrepen door de korte sketches, goed geschreven en komisch door de herhaling.

Vanaf dag één dat we gingen repeteren besloot ik de kracht van het stuk gewoon de ruimte te geven. En niet alleen het stuk maar ook mezelf en de spelers. Ik wilde niets of niemand vast leggen. Alle schuine gedrukte regieaanwijzingen wilde ik naast me neer leggen behalve die ene onvermurwbare brok graniet.

Door de ruimte die het krijgt gaat het leven. Ik ben van alle personages gaan houden. Het zijn onmiskenbaar mensen maar tot welke soort behoren zij?

Beetje bij beetje openbaart het stuk zich aan mij. Het woord verlangen dient zich steeds sterker aan. Verlangen naar een vriend. Verlangen naar een luisterend oor. Verlangen naar een goede organisatie en overleg. Verlangen naar aflos van het werk.