Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geblogd. Eigenlijk ben ik ook niet zo'n blogger. Maar het is toch even fijn om mijn belevenissen bij Grondverf van het afgelopen seizoen op te schrijven. Tja, geen uitvoering, maar wel veel gedaan. Hoe kan dat....
We zijn dit seizoen wegens gebrek aan regie, bezig geweest met een fantastische zoektocht in de wereld die theater heet. We hebben een aantal repetities op film vastgelegd om het materiaal niet verloren te laten gaan. We hebben ontzettend veel plezier beleefd in allerlei geìmproviseerde situaties. We hebben geproefd aan het spelen met maskers, bestudeerd hoe een film in elkaar zit, met rol opbouw gespeeld, acrobatiek geoefend, hints gespeeld, muziek inspiratie opgedaan, met teksten gespeeld en nog veel meer. Wat prachtig is het als je heerlijk aan de slag bent zonder de druk van een uitvoering te proeven. En er is zoveel materiaal ontstaan dat we daar in het nieuwe seizoen mee aan de slag kunnen gaan. Wie de regie gaat doen staat nog niet helemaal vast maar er zijn al wat intenties geboren.
Oh ja, voor ik het vergeet, Arthur gaat in augustus Geef acht nogmaals op de planken brengen, toch nog een uitvoering dus.
Wij maken de doelstelling van de groep helemaal waar, mooi he!!!

Nadat we op 16 juni van het vorige jaar de voorstelling 'Geef Acht' in theater de Kamers in Vathorst/Amersfoort hadden gespeeld werd het stil. De klus was volbracht en de belofte aan vader, gedaan bij zijn sterfbed was nagekomen. De belofte maakte schuld en de schuld was ingelost. Trots was ik. Op Jannemieke, Gert Jan, Nel, Bas Robert en de groep Grondverf die het toch allemaal maar mogelijk had gemaakt. Een week later bezocht ik het graf van mijn vader. Ik poetste zijn zerk dat het een lieve lust was. Geheel vrijwillig overigens. Hij had ook niet het lef om pluisjes, plukjes en grasjes aan te wijzen. Eenmaal klaar vroeg ik hem of hij tevreden was. Een spannende vraag want was de voorstelling eigenlijk wel geworden wat hij er zich van had voorgesteld? Naast zijn zerk staat een boom. Ik stond onder de boom. In de boom zat een specht en die voerde het woord namens vader. Ik testte het wonder uit en het bleef werken. Ten slotte vroeg ik of het nu dan goed was en de specht vloog ten antwoord weg met mooie vleugelstreken. Tevreden keerde ik huiswaarts. nu was ik ook trots op mijzelf.  Een relatie van me had in die tijd de kans om manager te worden van het Kultuurhuus in Epe. Gekscherend zei ik haar dat als het haar zou lukken ze toch wel de voorstelling zou gaan plaatsen. Tuurlijk zij ze en ze hield woord. Op 11 en 15 augustus is de voorstelling 'Geef Acht' onderdeel van de tentoonstelling 'Kinderen van de rekening. Een initiatief van de ‘Stichting Japanse ereschulden’. Beseffend dat dit weer veel van me zou gaan vragen toog ik naar het graf van vader. Ik wilde weten wat hij er van vond. Het regende zachtjes en daar waar het altijd een gefluit van jewelste is in dat mooie Doornse bos was het nu angstwekkend stil. Ik maakte zijn graf weer schoon en keutelde terug naar de auto. ‘Moet je helemaal zelf weten jongen’ interpreteerde ik zijn antwoord. Wel mooi! Na de voorstellingen vorig jaar hebben veel mensen me aangemoedigd om de voorstelling te blijven spelen. Zovelen van mijn generatie konden zich in de voorstelling herkennen, broers, zussen en kinderen meenemen en na de voorstelling in gesprek zijn met elkaar. Om die reden zou ik dat moeten doen. De tijd verstreek en steeds meer kwam ik tot de conclusie dat dit waar was en in Epe kom ik regelrecht in contact met deze doelgroep. Moet je zelf weten jongen. Geen schuld inlossen dit keer. Omdat het goed is, omdat ik het wil. Omdat de voorstelling spelen ook simpelweg genieten is. Gelukkig staan Gertjan, Nel, Robert, Jannemieke en Bas weer klaar om hulp te bieden en hebben velen al weer aangekondigd de voorstelling te gaan zien. Geef Acht mensen.

Vakantie? O ja dat is nog maar drie weken geleden. We hebben de foto's nog.de 14e komen we weer bij elkaar Bij Bas. Die heeft een Grondverfhuis. Een seizoen is net een accordeon. Aan het begin is de accordeon helemaal opengetrokken. Vol met lucht. In het seizoen duwen we hem helemaal leeg. Dan wordt het zomer. De accordeon is helemaal leeg. Toen we als bestuur bij elkaar waren noemden we vermoeid het thema voor volgend jaar niets. Daar zijn we ook serieus mee door gegaan maar dat leidde tot niets. Nel wil regisseren dat was wel duidelijk. Ik speelde nog in mijn hoofd Geef Acht en zal die voorstelling in 2011 weer oppakken. Ondertussen had Nel en de meedenkende Bas nog niets. Maar inmiddels nog geen 24 uur is er gegloei te zien op en misschien wel in het hoofd van Nel. Er is iets of liever gezegd een boel. Dat mag ze zelf vertellen.tot dinsdag.
Arthur